کاش که امروز را دگر بس نمی آمد سحر
کاش که گم میشد در راهش این پیک بد خبر
ای عجب شد بردی پری از پیش ما
ای که بردی ما مانده ایم با آن داغ جگر
دیده ام پر خون شده از غم هجران او
با لب خندان رفت او بر روی تخت بر سفر
ای دریغ دریغ از مهربانی های او
ای که مهر کبری بود آن کلام پر شکر
غصه هایش پنهان بود بر دلش اما ولی
شاد و خرم بود گل چهره اش بر ره گذر
منزلش بود گل آراسته در شهرآرای ما
عطر عشق داشت کوی پونک بر هر آشین و در
تا که او رفت صبح امروز بس زود از پیش ما
بی نشان را خاک مرده تیره شد بر روی و سر
تو رفتی و اما اُمیدت دیوانه شد بر گیس و روی
پر از خون غم گشت این چشمانش بس خیس و تر
سید علیرضا منظورالاجداد
۱۱ اسفند ۱۳۹۵
