سقوط طهران

سقوط طهران ، سقوط شهرم
سقوط پاییز ، ریزش برگم

ریزش باران ، یتیم شبنم
بی کس و تنها ، نشسته اشکم

دختر ایران ، عریان و در بند
بی یار و بی کس ، بی تو چه سردم

سقوط طهران ، سی سال پیش ‌بود
روزی که شب شد ، شاهم که کیش شد

روزی که پایمال ، حق یتیم شد
روزی که دزدی ، اسباب دین شد

روزی که خطبه ، هجوای منبر
روزی که منبر ، قاطر و زین شد

این نفت و گازم ، ضامن مین شد
خون ایرانی ، در شیشه چین شد

قیمت انسان ، به نرخ روز شد
اون روز نزول خور ، مالک دین شد

ریخته پلاستیک ، در صبح جمعه
دود سیاه و ، بمب کرده‌ رخنه

آمده جلاد ، با تیغ و تشنه
با ارتش سرخ ، نا پاک نطفه

هموطن من ، در ترس خفاش
در غربت شب ، بی جان و خسته

زلزله شهر ، این درد خفتست
ریزش کاخ ، فرجام برج است

این اشک باران ، در سوگ برگ است
کوچه این عشق ، تاریک و تنگ است

اُمید فردام ، فریاد و درد است
سقوط شهرم ، نزدیک و سرد است

سید علیرضا منظورالاجداد
۹ بهمن ۱۳۹۵

مرگ حباب

مرگ حباب

عشق عزیز من گناه
بخت مرا کرده سیاه

بوی تو را عطر مرا
عطر تو را عشق مرا

عشق تو را شور مرا
شور تو را تلخ مرا

تلخ تو را زهر مرا
زهر تو را مرگ مرا

بوسه مرگ کرده تباه
گور سکوت برده پناه

حاکم شهر رفته به خواب
دامن آب برگه به قاب

فکر تو را حال مرا
حال تو را جان مرا

جان تو را چشم مرا
چشم تو را خواب مرا

خواب تو را مرگ مرا
مرگ تو را جنگ مرا 

اولاد او خفته به تاب
بیتاب او خسته و خواب

کاوس ما تشنه تاج
درمانده و دربند باج

بنده تو تشنه مرا
تشنه تو را کشته مرا

کشته تو را خفته مرا
خفته تو را پرده مرا

پرده تو را برده مرا
برده تو را برده مرا

قسمت تو تار و طناب
ایران من بردی به باد

اُمید من در دام شب
فردای عشق ، مرگ حباب

سید علیرضا منظورالاجداد
۲۰ دی ۱۳۹۵