سقوط طهران

سقوط طهران ، سقوط شهرم
سقوط پاییز ، ریزش برگم

ریزش باران ، یتیم شبنم
بی کس و تنها ، نشسته اشکم

دختر ایران ، عریان و در بند
بی یار و بی کس ، بی تو چه سردم

سقوط طهران ، سی سال پیش ‌بود
روزی که شب شد ، شاهم که کیش شد

روزی که پایمال ، حق یتیم شد
روزی که دزدی ، اسباب دین شد

روزی که خطبه ، هجوای منبر
روزی که منبر ، قاطر و زین شد

این نفت و گازم ، ضامن مین شد
خون ایرانی ، در شیشه چین شد

قیمت انسان ، به نرخ روز شد
اون روز نزول خور ، مالک دین شد

ریخته پلاستیک ، در صبح جمعه
دود سیاه و ، بمب کرده‌ رخنه

آمده جلاد ، با تیغ و تشنه
با ارتش سرخ ، نا پاک نطفه

هموطن من ، در ترس خفاش
در غربت شب ، بی جان و خسته

زلزله شهر ، این درد خفتست
ریزش کاخ ، فرجام برج است

این اشک باران ، در سوگ برگ است
کوچه این عشق ، تاریک و تنگ است

اُمید فردام ، فریاد و درد است
سقوط شهرم ، نزدیک و سرد است

سید علیرضا منظورالاجداد
۹ بهمن ۱۳۹۵