مژدگانی

باز چشمان و پلکم را ببین بس سنگین شده
عجب بارانی آمده آسمان رنگین شده

هوای این شهر بس سرد و یخبندان شده
درون شیروانی، مرغ عشق را ببین‌ رندان شده

خانه دوست هستم امن زیر این کرسی گرم تر
بوی چوب سوخته می آید و بر بالینش نرم تر

غرق رویای تو هستم عزیزم در دنیای فال
میخرانم زین سمت به دیگر سمتی با جان حال

اما ناگهان خورشید بند این شب را درید
سپیده شکفت و روح این بی خواب را پرید

مژدگانی ده اُمید آمد ای دوست صبح آمد ﺳﭙﻴﺪ
مرا ﺭﻭﺯ ﺭﺳﺘﺎخیز است روح را آمد در جان دمید

سید علیرضا منظورالاجداد
۳ مهر ۱۳۹۲

فریبای من

ﻣﻦ ﺩﺭ اﻳﻦ ﻳﺎﺩ ﺩﻟﻨﮕﻴﺰ ﺗﻮ ﺑﺲ ﺳﺮ ﻣﺴﺘﻢ
ﺳﺮ ﮔﺸﺘﻪ و گمگشته آن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻋﺰﻳﺰﺕ ﮔﺸﺘﻢ

جان کم ﺟﺎن را ﺑﻪ ﺳﺮﻭ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺟﻮاﻧﻪ ﺯﺩه
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺟﻮانی و ﺑﺲ ﺩﻳﻮاﻧﻪ ﺳﺮشتی ﻫﺴﺘﻢ

ﺳﺎﻗﻲ ﺷﻮﻡ و ﺭﻗﺺ ﻛﻨﻢ در میدان ، ﭼﺮﺧﺎﻥ
ﺷﺎﺩﻱ ﻛﻨﻢ و ﭘﺎﻱ ﺑﻜﻮﺑﻢ ﻛﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﻦ بد ﻣﺴﺘﻢ

ﺯﻧﮓ ﺁﻥ ضرب ﺻﺪاﻳﺖ ﺯﻳﺒﺎ , ﻛﻼﻣﺖ ﺷﻴﻮا
ﻣﻦ ﺩﺭ اﻳﻦ ﺁﻫﻨﮓ و نگار عهد خود شکستم

ﺩﻭای ﺩﺭﺩ بی ﺩﺭﻣﺎﻥ تن , اﻱ ﺩﻟﺪاﺭ ﻣﻦ
ﻣﺮحم و ﻣﻬﺮ خرداد من , ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﻟﺒﺴﺘﻢ

ای که من ﺑﻴﻤﺎﺭ و ﻣﺮﻳﻀﻢ ,بی ﺗﺎﺏ و غریبم
ﺭﺧﺼﺘﻲ ﺩﻩ ﺁﻩ ﻛﺸﻢ ، ﺩﺭ آﻏﻮﺵ طبیبم خستم

ﺩﻝ ﺯﺩﻩ ﺯﻳﻦ ﺩﻳﻮاﻧﻪ ﺧﻴﺎﻟﻢ ، بشین اﻱ ﻧﺎﺯﻡ
ﺑﻴﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺷﻮﻳﻢ ﺑﮕﺬاﺭ ﺩﺳﺘﺖ ﺭا ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻢ

ﭘﺮﻭاﻧﻪ ﺷﻮﻡ ﺳﺎقی , ﺩﻭﺭ ﺷﻤﻊ ﻋﺰﻳﺰﺕ ﮔﺮﺩی
ﭘﺮ ﻛﺸﻢ ﺩﻭﺭ ﺯﻧﻢ , ﺑﺎﺯ ﺑﺰﻡ ﺷﺒﺎﻧﻪ و من سرمستم

ﮔﻞ و ﺳﻨﺒﻞ ﻓﺮﺵ ﻛﻨﻢ  ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﻭﺟﻮﺩﺕ
ﮔﺮ ﺷﺒﻨﻢ ﻣﻦ باشی , آن ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﺗﻮ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ

ماهی شوم ای خلق به سمت ﺩﺭﻳﺎ غرق
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻤﻖ ﻋﻤﻴﻖ آن ﻧﺎﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻣﻦ گشتم

ﻧﺎﺧﺪاﻱ این ﻛﺸﺘﻲ من ، ﭘﺮ ﺷﻮﺭی اﻱ ﻳﺎﺭ من
ﻣﻦ ﺩﺭ اﻳﻦ ﻋﺮﺵ , ﭼﻪ ﺑﺎﺩﻩ ﺧﻮﺭ و در کوه و دشتم

ﺭاﻩ ﺭﻭﺷﻦ و ﻫﻤﻮار ، ﻣﺴﻴﺮ ﺳﻮﻱ ﺗﻮ ای ﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﻣﻦ
نور و خورشید منی , ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻌﺒﺪ ﺗﻮ ﻣﻦ گشتم

اُﻣﻴﺪ ﺩاﺭﻡ ﺑﻪ ﺗﻮ ، ای یار عزیزم ، اﻱ ﺩﺧﺘﺮ اﻳﺮان  
ﻓﺮﺩا ﺁﻳﺪ و من در بند ، فریبای منی ، ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﻟﺒﺴﺘﻢ

سید علیرضا منظورالاجداد
۲۲ شهریور ۱۳۹۲

میکده

اﻱ مه ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﻜﺪﻩ
ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ

ﺁوای ﺁﺭاﻡ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
اﻛﺮﻡ اﺳﺮاﺭ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
اﻟﻬﺎﻡ اﻗﺒﺎﻝ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
اﺭﻛﻴﺪﻩ اﻣﻴﺪ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﺑﻬﺎﺭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﭘﺮی ﭘﺮﺩﻳﺲ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﺩﻧﻴﺎی ﺩﻟﺪاﺭ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﺭﻭﻳﺎی ﺭﻋﻨﺎی ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ

ﺯری زرگل ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﺯﻫﺮه زﺭﻳﻦ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ

ﺳﺎﻧﺎﺯ ﭘﺮ ﻧﺎﺯ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﺳﺎﺭاﻱ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
سمیه سوگل من , ﻣﻲ بده و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ

ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺷﻜﻔﺘﻪ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪه
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺷﻜﺮﻟﺐ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ

ﺻﺒﺎﻱ ﺻﺤﺮاﻱ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪه
ﻓﺮنوش ﻓﺮﺥ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
کوکب ﻛﺒﺮاﻱ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﮔﻠﻲ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﻟﻴﻠﻲ ﻟﻴﻠﻪ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﻣﻴﻨﺎﻱ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﻧﺪاﻱ ﻧﺎﺯدار من , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﻭﻳﺪاﻱ ﻭﺟﺪاﻥ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ
ﻳﺎﺳﻤﻦ اﻱ ﻳﺎﺭ ﻣﻦ , ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ

اﻱ ﻣﻪ ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﻜﺪﻩ,
ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ و ﻣﻲ ﺑﺪﻩ

سید علیرضا منظورالاجداد
۱۵ اسفند ۱۳۹۱

پدر و مادر

ﭘﺪﺭﻱ ﻋﺎﻗﻞ و
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﻋﺎﺷﻖ ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ ﻋﺎﺩﻝ و
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﻋﺎﺭﻑ ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ ﺑﺲ بی باک ﻭ
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﺑﺲ ﭘﺎﻙ ﺩاﺭﻡ

پدری ﭘﻮﺭ ﭘﺎﺭﺳﺎ و
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﭘﺮﻳﺴﺎ ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ بس شجاع و
ﻣﺎﺩﺭﻱ شکیبا ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ مرد کوه و
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺎﻧﻮی ﻧﻴﻞ ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﺮ و
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ ﻓﺮاﻧﻚ دل داده ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ رستم آزاد و
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ سیمرغ آتشین ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﻣﺠﻨﻮﻥ و
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ ﻟﻴﻠﻲ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ ﻋﻠﻲ ﻋﺰﻳﺰ و
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﻫﻤﭽﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ ﺳﻴﺪ ﻣﻬﺪﻱ و
ﻣﺎﺩﺭﻱ اﻋﻆﻢ اﻟﺴﺎﺩاﺕ ﺩاﺭﻡ

ﭘﺪﺭﻱ ﺳﺮﺷﺎﺭ اﺯ اُﻣﻴﺪ و
ﻣﺎﺩﺭﻱ ﻟﺒﺮﻳﺰ اﺯ ﺁﺭﺯﻭ ﺩاﺭﻡ

سید علیرضا منظورالاجداد
۲ تیر ۱۳۹۱

ﮔﺮﮔﻴﻦ

اﻱ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﺎنی ﻛﺮﺩﻱ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﺭه ﺩﻭﺭ و ﻏﺮﻳﺐ
ای ﻛﻪ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺷﺪی اﺯ بی ﻭﻓﺎﻳﻬﺎ و بس ﻓﺮﻳﺐ

اﻱ ﻛﻪ تو ﺟﺎﻥ میکنی اﺯ ﻛﻠﻪ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﻛﻪ ﺷﺎﻡ
اﻱ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪی ﺯﻳﻦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ و تلخ کام

ﺧﺎﻡ و ﺧﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪاﺭی ﺑﺲ ﻛﻪ ﺗﻮ اﻓﺴﺮﺩه ای
ﺣﺲ و ﺣﺎﻟﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪاﺭﻱ ﺑﺲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ای

ﻣﮋﺩﻩ ﮔﺎﻧﻲ ﺩﻩ ﻣﺮا تا ﮔﻮﻳﻢ اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺭا ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺳﺨﺘﻲ و ﭘﺴﺘﻲ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﺑﺪ , پس ﭘﺎﺷﻮ

ﺑﺸﻮ ﺑﺒﺮ ﺩﺭﻧﻨﺪﻩ و ﺩﻧﺪاﻥ ﺗﻴﺰﺕ ﺭا ﺑﻪ ﺑﻨﺪ
ﺑﺒﺮ این ﮔﺮﻩ ﻛﻮﺭ , ﺑﺮﻭ ﺯﻳﻦ ﮔﺮﮒ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﮔﻨﺪ

ﺑﻴﺎ اﻱ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯ ، ﺗﻮ ﺭا ﺟﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﻫﻢ
ﺑﻴﺎ ای ﺳﺎﻻﺭ ، من ﺗﻮ ﺭا ﺁﺏ ﮔﻮاﺭای ﮔﺮﮔﻴﻦ ﺩﻫﻢ

ﺑﻴﺎ ﺩﺳﺖ ﺭﺳﺘﻢ ﺭا ﺑﮕﻴﺮ ﺷﻴﺮﻣﺴﺖ اﻳﺮاﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ای مرد ، ﭼﺎﻩ ﺟﺎی ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ اﻱ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ

اُﻣﻴﺪ ﺁﻣﺪﻩ , ﺳﭙﻴﺪﻩ ﺯﺩه , زﻳﻦ ﺩﻳﺎﺭ دور و ﻏﺮﻳﺐ
ﺑﺸﻮﺭﺩ ﻗﻠﺐ ﻳﺎﺭ ﺭا ز ﻛﮋ و آز و ﻛﻴﻨﻪ و بس ﻓﺮﻳﺐ

سید علیرضا منظورالاجداد
۱۷ مرداد ۱۳۹۰

اﻓﺴﻮﺱ

اﻓﺴﻮﺱ بر آن ﺣﺲ ﺿﻼﻟﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭا ﺟﺴﺖ
اﻓﺴﻮﺱ بر آن ﺭﻭﺡ ﺧﺮاﺑﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭا ﺧﻮاﺳﺖ
اﻓﺴﻮﺱ بر آن ﺟﺎﻥ ﺟﻮاﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭا ﻣﺴﺖ
اﻓﺴﻮﺱ بر آن تن که بیچاره ﺗﻮ ﺭا ﺧﻮاﺳﺖ

اﻓﺴﻮﺱ بر آن ﻋﺼﺮ ﺩﻡ ﺳﺎﺣﻞ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭا ﺟﺴﺖ
اﻓﺴﻮﺱ بر آن ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭا ﺧﻮاﺳﺖ
اﻓﺴﻮﺱ بر آن ﻋﻴﺶ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭا ﻣﺴﺖ
اﻓﺴﻮﺱ بر آن ﻫﻤﺪﻡ ﺻﺒﺤﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭا ﺧﻮاﺳﺖ

اﻓﺴﻮﺱ ﺑﺮ اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻛﻪ اﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺧﺮاﺑﺴﺖ
اﻓﺴﻮﺱ ﺑﺮ اﻳﻦ بانو ﻛﻪ ﺑﺲ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﺎﻟﺴﺖ
اﻓﺴﻮﺱ ﺑﺮ اﻳﻦ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺎ ﺯﻫﺮ ﺷﺮاﺑﺴﺖ
اﻓﺴﻮﺱ ﺑﺮ این ﺩﺧﺘﺮ صحرا ﻛﻪ ﺳﻴﺮاﺏ ﺳﺮاﺑﺴﺖ

افسوس ﻛﻪ تو بنده کش و ﺑﻨﺪﻩ پرستی
اﻓﺴﻮﺱ ﻛﻪ ﺗﻮ ﭘﻴﺮ ﺩﻝ و ﺧﺮﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﻲ
اﻓﺴﻮﺱ ﮔﺮ اُﻣﻴﺪ اﻳﻦ اﻣﻴﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ
اﻓﺴﻮﺱ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﻛﺶ و ﻣﺮﺩﻩ ﭘﺮستی

سید علیرضا منظورالاجداد
۲۸ فروردین ۱۳۸۹

اﻳﺮاﻥ

اﻳﺮاﻥ اﻱ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ سربلند اﻱ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ
اﻱ ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺖ زﻧﮕﻲ ﺧﻮﺵ ﺁﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ

اﻱ ﻛﻪ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﮔﻞ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮ ﺧﺎﻛﺖ زﻧﻢ
اﻱ ﻛﻪ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺟﺎﻥ خود ﺭا ﻓﺪاﻳﺖ ﻛﻨﻢ

ﮔﺮﭼﻪ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺧﻮاﺑﺴﺖ و تنهایی ﻭﻃﻦ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﻥ ریختند ﺑﺮ ﺧﺎکت ای تهمتن

ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺭاﻥ و مغول ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﺮﭼﻪ سگها ﺩﺳﺖ ﺩﺭاﺯی ﺑﺮ ﺷﻤﺎﻝ ایران زﻣﻴﻦ

ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻔﺖ اﻧﮕﻠﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺨﺘﺖ ﺭا ﺑﺲ ﺳﻴﺎﻩ
ﮔﺮﭼﻪ اﻥ ﻗﻼﺏ ﻫﺎﻱ ﻣﺨﻤﻠﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﻣﺎﻟﺖ ﺭا ﺗﺒﺎﻩ

ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻭ ﭼﺮاﻧﺎﻥ ﻏﺮﻳﺐ و ﺑﻲ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﮔﺮﭼﻪ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﺧﺎﻛﺖ ﺭا ﺳﺮاﺳﺮ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ زﻣﻴﻦ

ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﻞ اﻭﻟﻲ ﺳﻮﺧﺘﻪ , ﺩﻭﻣﻲ اﺯ ﺧﻮﺩﺑﻲﺧﻮﺩﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ این ﺳﻮﻣﻲ ﺑﻲ ﺑﻨﻴﺎﻥ و ﺑﻲ اﺻﻞ و ﺑﻦ اﺳﺖ

ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﻓﺮﺩﻱ و ﺳﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭاﺑﻄ ﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺷﺨﺼﻲ اﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺗﻲ ﺩﺭ اﻣﺮ ﺯﻣﺎﻥ

ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺤﺮاﻥ ﻫﻮﻳﺖ ﺭا ﺑﺮ ﻗﻮﻡ ﻣﺎ اﺭﺯان ﻛﻨﻨﺪ

ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﺭا ﺩﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻣﻠﺖ ﺁﻭاﺭﻩ و ﺳﻴﻼﻥ ﻛﻨﻨﺪ

ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﮔﻴﺘﻲ در این عالم ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺑﺮﻭﻱ ﻣﺎ ﺑﺮﻧﺪ

ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮ درخشان تاریخ اﻳﺮاﻥ ﻛﻬﻦ ﻟﻜﻪ ﺯﻧﻨﺪ

اﻱ ﺗﻮ ﺩاﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻙ ﻣﺎ ﭘﺎﻙ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ
ﺯ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﺧﺰﺭ ﺗﺎ ﺧﻠﻴﺞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺎﺭﺱ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ

ز ﺟﻴﻬﻮﻥ ﺭﻭﺩ ﺗﺎ ﺩﻳﺎﺭ ﻟﺮ و ﻛﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﺎ
ز ﻛﺎﺭﻭﻥ ﺭﻭﺩ ﺗﺎ ﺩﻳﺎﺭ ﺭﺳﺘﻢ ﺳﻴﺴﺘﺎﻥ ﻣﺎ

ز ﮔﻴﻼﻥ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺯﻧﺠﺎﻥ و ﺳﭙﺎﻫﺎﻥ و ﺳﻤﻨﮕﺎﻥ
ز ﺗﺒﺮﻳﺰ ﺗﺎ ﺗﺎﻟﺶ و ﻧﻮﺷﻬﺮ و ﮔﺮﮔﺎﻥ و ﻣﺎﺯﻧﺪﺭاﻥ

ز اﻫﻮاﺯ و ﺑﻮﺷﻬﺮ و ﺑﻨﺪﺭ ﺗﺎ ﺷﻴﺮاﺯ ﺷﻬﺮ ﻧﺎﺯ
ز ﺗﻬﺮاﻥ و ﻗﺰﻭﻳﻦ و ﻧﻴﺸﺎﺑﻮﺭ تا ﻣﺸﻬﺪ ﺷﻬﺮ ﺭاﺯ

ز مرز بازرگان تا خرم آباد و یاسوج و یزد

ز لاهیجان تا گنبد کاووس و بیرجند و نظنز  

ز کاشان و تاکستان‌ و نهاوند تا همدان بوعلی 

ز رودبار و منجیل و رشت تا بندر پهلوی

ز ﺩﺷﺖ ﺷﺮﻕ ﻣﻐﺎﻥ ﺗﺎ ﻛﻮﻩ ﻫﺎﻱ اﻟﺒﺮﺯ و ﺳﭙﻨﺪ
ز ﻛﻮﻳﺮ ﻟﻮﺕ ﺗﺎ ﭼﻤﻦ ﺯاﺭﻫﺎﻱ ﺯاﮔﺮﺱ ز ﻏﺮﺏ

ز ﻗﻔﻘﺎﺯ و ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻱ اﺭﺩﺑﻴﻞ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ز ﺑﻢ و ﻛﺮﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﺟﻨﻮﺏ اﻳﻦ ﺩﻳﺎﺭ ﻋﺸﻖ و ﺣﺎﻝ

ﺳﺮاﺳﺮ ﻫﺴﺖ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺎ اﻳﺮاﻧﻴﺎﻥ
ﺧﺎﻙ ﭘﺎﻛﺶ ﺗﺎ اﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﻦ ز ﺯﻫﺮ ﻣﺎﺭ اﻫﺮﻳﻤﻨﺎﻥ

اﻱ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎ ﺭﺷﺘﻪ ﺭﺷﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ
اﻱ ﻛﻪ ﻧﺴﻞ ﻫﺎ و ﻧﺴﻞ ﻫﺎ ﻣﺤﻮ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ

اﻱ ﻛﻪ اﻳﺮاﻥ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻲ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺎﺩﺭﻱ
اﻱ ﻛﻪ ﻳﺰﺩاﻥ ﻧﮕﻪ ﺩاﺭت ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﺭﻱ ﮔﻮﻫﺮﻱ

اﻱ ﻛﻪ اُﻣﻴﺪ ﺩاﺭم ﺑﻪ ﻣﺮﺩاﻧﺖ , ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺠﺎﻉ و ﺩﻟﻴﺮ
اﻱ ﻛﻪ ﺗﻮ ﮔﺮﺑﻪ ﺩﺭ ﺁﺭاﻣﺶ و ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺩﺷﻤﻦ ﭼﻮ ﺷﻴﺮ

سید علیرضا منظورالاجداد 

۱۸ آبان ۱۳۸۸ 

اﻣﻴﺮ

ﻓﻘﺮ ﻣﺎ ﻓﻘﺮ فرهنگ و اﺻﻮﻝ اﺳﺖ ای اﻣﻴﺮ
ﻣﺮﮒ ﻣﺎ ﻣﺮﮒ ﻣﺮﺩﻡ پر ﺩﺭﺩ اﺳﺖ ای اﻣﻴﺮ

ﻧﺴﻞ ﻣﺎ ﻧﺴﻞ آن جنگ درد و ﺩﻭﺩ و ﺩاﺩ
ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﻧﺴﻞ ﭘﻮﻝ و ﭘﻮچیست ای اﻣﻴﺮ

این قرن ﻋﻠﻢ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ و فنِّ ﻓﻦ ﺁﻭﺭی
ﻗﺮﻥ ﻣﺎ ﻗﺮﻧﻲ بیوقت و ﻏﺮیبست ای اﻣﻴﺮ

ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎ ﭘﺮ ﮔﺸﺘﻪ اﺯ غم اﻣﺮﻭﺯ و یاس و دیوانگی
ﻋﺎﻟﻢ ما عالم ﻋﻴﺶ و نوشی بس تلخست ای اﻣﻴﺮ

ﺳﻢ سیاسی , ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺳﻴﺎﻩ و سیاهی ﺭﻧﮓ ﻣﺪ

ﺳﻬﻢ ﻣﺎ ﺯﻳﻦ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺑﺲ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻥ اﺳﺖ ای اﻣﻴﺮ

جاﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﻥ و ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ جوان بس که پیر
ﻋﻤﺮ ﻣﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ و ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ و ﺗﻨﻬﺎ ای اﻣﻴﺮ

ﺗﻦ ﻫﺎ ﺭﺷﺘﻪ ﻛﻮهی ﺩﺭ ﺗﺨﺖ خاکِ ﺳﺨﺖ و ﺧﺸﻚ
ﺷﻌﺮ ﺷﺎﻣﻠﻮی ﻣﺎ ﻣﻤﻠﻮ بس ﻓﺮاﻣﻮشی شد ای اﻣﻴﺮ

ﺧﻮﻑ ﺩاﺭﻡ ﻣﺮﮒ نسل ﻣﺎ بس ﻧﺰﺩﻳﻚ اﺳﺖ ای کویر
اُﻣﻴﺪ ﻓﺮﺩای اﻳﻦ ﻣﺮﺩاﻥ ﻧﺎ اﻣﻴﺪ اﺳﺖ ای اﻣﻴﺮ

سید علیرضا منظورالاجداد 

۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۵

ﺷﺎﻋﺮ

ﺷﺎﻋﺮ ﻛﻴﺴﺖ؟

ﺷﺎﻋﺮ ﺁﻥ اﺳﺖ...

ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻧﻴﻤﺎ ﭘﻮﻳﺎ
ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﻬﺮاﺏ جویا

که چون مریم زیبا
که چون پروین بینا

که چون حافظ ساحر
ﻛﻪ ﭼﻮﻥ فردوس ﻓﺎﺧﺮ

ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻃﺎﻫﺮ ﻣﺎﻫﺮ
که چون شاهین کافر

که چون شاملو زاله
ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﺛﺎﻟﺚ صالح

که چون صدرا عاقل
که چون سعدی عادل

ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻻ ﻋﺎشق
ﻛﻪ ﭼﻮﻥ عطار عارف

ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﺧﻴﺎﻡ ﺳﺮ ﻣﺴﺖ
و ﭼﻮﻥ اُﻣﻴﺪ ﻣﺎ دیوانه ﺑﺎﺷﺪ

سید علیرضا منظورالاجداد
۴ شهریور ۱۳۸۴

ﺩﺭﻳﺎ

گر از سرو دلم برگی بریزد
گر از مشک نفس آبی بخشکد

گر از برگ گل شبنم ببارد
گر از کاسه مسکین شیری بریزد

ﮔﺮ اﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﻦ اﺷﻜﻲ ﺑﺮﻳﺰﺩ
ﮔﺮ اﺯ ﻟﺐ ﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺧﻮﻧﻲ بخشکد

ﭘﺴﺎ ﺑﺎ این اﺷﻚ و ﺧﻮﻥ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺴﺎﺯﻡ
ﭘﺴﺎ آن دریا ﻓﺪاﻱ ﺁﻥ ﻋﺰﻳﺰﻡ

سید علیرضا منظورالاجداد
۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۳

مکار

ﭘﺲ ﻛﻨﺪ ﻣﻜﺎﺭ ﻣﻜﺮﻱ ﮔﺮﺩ ﻛﺲ
ﭘﺲ ﻛﻨﺪ ﻓﻜﺮﻱ که ﺑﺮﺩﻩ ﺣﻖ ﻛﺲ

پس بپوشد کار بد را از پیش و پس
پس نداند آثار را میماند و بودنس

ﭘﺲ ﻧﺪاﻧﺪ از خدایم را ﭘﻴﺶ ﻛﺲ
ﭘﺲ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺣﻖ کس ﺭا ، ﺣﻖ کس

بازنده باشد آنکه شد مغرور و مایوس
پیروز باشد آنکه زد بر زندگی بوس

سید علیرضا منظورالاجداد
۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۱

اﺷﻚ

ﻛﺎﺵ زاییده آن اﺷﻚ تو را من میبودم
کاش که ﺩﺭ چشمان تو من می روییدم

کاش که هر صبح بر در دل تو میکوبیدم
کاش هر شب را در معبده تو می ﺭقصیدم

کاش که این بار با تو همراه میکردم
کاش سر سودا را با تو همراز میکردم

کاش مستی شب را با تو سحر میکردم
کاش این عمر دوروزه با تو سفر میکردم

کاش شوری اشک را با تو شیرین میکردم
کاش با آن نگاهت دل خود رنگین میکردم

کاش آن کاسه مجنون را به تو‌ می بخشیدم
کاش در پاسخ اندوه ، من با تو می خندیدم

کاش اُمید می ماندم و لبخند نمی خشکیدم
کاش بوسه ها بر لبت می زدم ، نمی ترسیدم

سید علیرضا منظورالاجداد
۸ فروردین ۱۳۸۰