اﻳﺮاﻥ

اﻳﺮاﻥ اﻱ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ سربلند اﻱ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ
اﻱ ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺖ زﻧﮕﻲ ﺧﻮﺵ ﺁﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ

اﻱ ﻛﻪ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﮔﻞ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮ ﺧﺎﻛﺖ زﻧﻢ
اﻱ ﻛﻪ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺟﺎﻥ خود ﺭا ﻓﺪاﻳﺖ ﻛﻨﻢ

ﮔﺮﭼﻪ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺧﻮاﺑﺴﺖ و تنهایی ﻭﻃﻦ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﻥ ریختند ﺑﺮ ﺧﺎکت ای تهمتن

ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﺭاﻥ و مغول ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﺮﭼﻪ سگها ﺩﺳﺖ ﺩﺭاﺯی ﺑﺮ ﺷﻤﺎﻝ ایران زﻣﻴﻦ

ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻔﺖ اﻧﮕﻠﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺨﺘﺖ ﺭا ﺑﺲ ﺳﻴﺎﻩ
ﮔﺮﭼﻪ اﻥ ﻗﻼﺏ ﻫﺎﻱ ﻣﺨﻤﻠﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﻣﺎﻟﺖ ﺭا ﺗﺒﺎﻩ

ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻭ ﭼﺮاﻧﺎﻥ ﻏﺮﻳﺐ و ﺑﻲ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﮔﺮﭼﻪ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﺧﺎﻛﺖ ﺭا ﺳﺮاﺳﺮ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ زﻣﻴﻦ

ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﻞ اﻭﻟﻲ ﺳﻮﺧﺘﻪ , ﺩﻭﻣﻲ اﺯ ﺧﻮﺩﺑﻲﺧﻮﺩﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ این ﺳﻮﻣﻲ ﺑﻲ ﺑﻨﻴﺎﻥ و ﺑﻲ اﺻﻞ و ﺑﻦ اﺳﺖ

ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﻓﺮﺩﻱ و ﺳﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭاﺑﻄ ﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺷﺨﺼﻲ اﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺗﻲ ﺩﺭ اﻣﺮ ﺯﻣﺎﻥ

ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺤﺮاﻥ ﻫﻮﻳﺖ ﺭا ﺑﺮ ﻗﻮﻡ ﻣﺎ اﺭﺯان ﻛﻨﻨﺪ

ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﺭا ﺩﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻣﻠﺖ ﺁﻭاﺭﻩ و ﺳﻴﻼﻥ ﻛﻨﻨﺪ

ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﮔﻴﺘﻲ در این عالم ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺑﺮﻭﻱ ﻣﺎ ﺑﺮﻧﺪ

ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮ درخشان تاریخ اﻳﺮاﻥ ﻛﻬﻦ ﻟﻜﻪ ﺯﻧﻨﺪ

اﻱ ﺗﻮ ﺩاﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻙ ﻣﺎ ﭘﺎﻙ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ
ﺯ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﺧﺰﺭ ﺗﺎ ﺧﻠﻴﺞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺎﺭﺱ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ

ز ﺟﻴﻬﻮﻥ ﺭﻭﺩ ﺗﺎ ﺩﻳﺎﺭ ﻟﺮ و ﻛﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﺎ
ز ﻛﺎﺭﻭﻥ ﺭﻭﺩ ﺗﺎ ﺩﻳﺎﺭ ﺭﺳﺘﻢ ﺳﻴﺴﺘﺎﻥ ﻣﺎ

ز ﮔﻴﻼﻥ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺯﻧﺠﺎﻥ و ﺳﭙﺎﻫﺎﻥ و ﺳﻤﻨﮕﺎﻥ
ز ﺗﺒﺮﻳﺰ ﺗﺎ ﺗﺎﻟﺶ و ﻧﻮﺷﻬﺮ و ﮔﺮﮔﺎﻥ و ﻣﺎﺯﻧﺪﺭاﻥ

ز اﻫﻮاﺯ و ﺑﻮﺷﻬﺮ و ﺑﻨﺪﺭ ﺗﺎ ﺷﻴﺮاﺯ ﺷﻬﺮ ﻧﺎﺯ
ز ﺗﻬﺮاﻥ و ﻗﺰﻭﻳﻦ و ﻧﻴﺸﺎﺑﻮﺭ تا ﻣﺸﻬﺪ ﺷﻬﺮ ﺭاﺯ

ز مرز بازرگان تا خرم آباد و یاسوج و یزد

ز لاهیجان تا گنبد کاووس و بیرجند و نظنز  

ز کاشان و تاکستان‌ و نهاوند تا همدان بوعلی 

ز رودبار و منجیل و رشت تا بندر پهلوی

ز ﺩﺷﺖ ﺷﺮﻕ ﻣﻐﺎﻥ ﺗﺎ ﻛﻮﻩ ﻫﺎﻱ اﻟﺒﺮﺯ و ﺳﭙﻨﺪ
ز ﻛﻮﻳﺮ ﻟﻮﺕ ﺗﺎ ﭼﻤﻦ ﺯاﺭﻫﺎﻱ ﺯاﮔﺮﺱ ز ﻏﺮﺏ

ز ﻗﻔﻘﺎﺯ و ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻱ اﺭﺩﺑﻴﻞ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ز ﺑﻢ و ﻛﺮﻣﺎﻥ ﺗﺎ ﺟﻨﻮﺏ اﻳﻦ ﺩﻳﺎﺭ ﻋﺸﻖ و ﺣﺎﻝ

ﺳﺮاﺳﺮ ﻫﺴﺖ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺎ اﻳﺮاﻧﻴﺎﻥ
ﺧﺎﻙ ﭘﺎﻛﺶ ﺗﺎ اﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﻦ ز ﺯﻫﺮ ﻣﺎﺭ اﻫﺮﻳﻤﻨﺎﻥ

اﻱ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎ ﺭﺷﺘﻪ ﺭﺷﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ
اﻱ ﻛﻪ ﻧﺴﻞ ﻫﺎ و ﻧﺴﻞ ﻫﺎ ﻣﺤﻮ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ

اﻱ ﻛﻪ اﻳﺮاﻥ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻲ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺎﺩﺭﻱ
اﻱ ﻛﻪ ﻳﺰﺩاﻥ ﻧﮕﻪ ﺩاﺭت ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﺭﻱ ﮔﻮﻫﺮﻱ

اﻱ ﻛﻪ اُﻣﻴﺪ ﺩاﺭم ﺑﻪ ﻣﺮﺩاﻧﺖ , ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺠﺎﻉ و ﺩﻟﻴﺮ
اﻱ ﻛﻪ ﺗﻮ ﮔﺮﺑﻪ ﺩﺭ ﺁﺭاﻣﺶ و ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺩﺷﻤﻦ ﭼﻮ ﺷﻴﺮ

سید علیرضا منظورالاجداد 

۱۸ آبان ۱۳۸۸