ﻣﻦ ﺩﺭ اﻳﻦ ﻳﺎﺩ ﺩﻟﻨﮕﻴﺰ ﺗﻮ ﺑﺲ ﺳﺮ ﻣﺴﺘﻢ
ﺳﺮ ﮔﺸﺘﻪ و گمگشته آن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻋﺰﻳﺰﺕ ﮔﺸﺘﻢ
جان کم ﺟﺎن را ﺑﻪ ﺳﺮﻭ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺟﻮاﻧﻪ ﺯﺩه
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺟﻮانی و ﺑﺲ ﺩﻳﻮاﻧﻪ ﺳﺮشتی ﻫﺴﺘﻢ
ﺳﺎﻗﻲ ﺷﻮﻡ و ﺭﻗﺺ ﻛﻨﻢ در میدان ، ﭼﺮﺧﺎﻥ
ﺷﺎﺩﻱ ﻛﻨﻢ و ﭘﺎﻱ ﺑﻜﻮﺑﻢ ﻛﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﻦ بد ﻣﺴﺘﻢ
ﺯﻧﮓ ﺁﻥ ضرب ﺻﺪاﻳﺖ ﺯﻳﺒﺎ , ﻛﻼﻣﺖ ﺷﻴﻮا
ﻣﻦ ﺩﺭ اﻳﻦ ﺁﻫﻨﮓ و نگار عهد خود شکستم
ﺩﻭای ﺩﺭﺩ بی ﺩﺭﻣﺎﻥ تن , اﻱ ﺩﻟﺪاﺭ ﻣﻦ
ﻣﺮحم و ﻣﻬﺮ خرداد من , ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﻟﺒﺴﺘﻢ
ای که من ﺑﻴﻤﺎﺭ و ﻣﺮﻳﻀﻢ ,بی ﺗﺎﺏ و غریبم
ﺭﺧﺼﺘﻲ ﺩﻩ ﺁﻩ ﻛﺸﻢ ، ﺩﺭ آﻏﻮﺵ طبیبم خستم
ﺩﻝ ﺯﺩﻩ ﺯﻳﻦ ﺩﻳﻮاﻧﻪ ﺧﻴﺎﻟﻢ ، بشین اﻱ ﻧﺎﺯﻡ
ﺑﻴﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺷﻮﻳﻢ ﺑﮕﺬاﺭ ﺩﺳﺘﺖ ﺭا ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻢ
ﭘﺮﻭاﻧﻪ ﺷﻮﻡ ﺳﺎقی , ﺩﻭﺭ ﺷﻤﻊ ﻋﺰﻳﺰﺕ ﮔﺮﺩی
ﭘﺮ ﻛﺸﻢ ﺩﻭﺭ ﺯﻧﻢ , ﺑﺎﺯ ﺑﺰﻡ ﺷﺒﺎﻧﻪ و من سرمستم
ﮔﻞ و ﺳﻨﺒﻞ ﻓﺮﺵ ﻛﻨﻢ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﻭﺟﻮﺩﺕ
ﮔﺮ ﺷﺒﻨﻢ ﻣﻦ باشی , آن ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﺗﻮ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ
ماهی شوم ای خلق به سمت ﺩﺭﻳﺎ غرق
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻤﻖ ﻋﻤﻴﻖ آن ﻧﺎﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻣﻦ گشتم
ﻧﺎﺧﺪاﻱ این ﻛﺸﺘﻲ من ، ﭘﺮ ﺷﻮﺭی اﻱ ﻳﺎﺭ من
ﻣﻦ ﺩﺭ اﻳﻦ ﻋﺮﺵ , ﭼﻪ ﺑﺎﺩﻩ ﺧﻮﺭ و در کوه و دشتم
ﺭاﻩ ﺭﻭﺷﻦ و ﻫﻤﻮار ، ﻣﺴﻴﺮ ﺳﻮﻱ ﺗﻮ ای ﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﻣﻦ
نور و خورشید منی , ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻌﺒﺪ ﺗﻮ ﻣﻦ گشتم
اُﻣﻴﺪ ﺩاﺭﻡ ﺑﻪ ﺗﻮ ، ای یار عزیزم ، اﻱ ﺩﺧﺘﺮ اﻳﺮان
ﻓﺮﺩا ﺁﻳﺪ و من در بند ، فریبای منی ، ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﻟﺒﺴﺘﻢ
سید علیرضا منظورالاجداد
۲۲ شهریور ۱۳۹۲
No comments:
Post a Comment